Messi zit verslagen in het gras terug te blikken op zijn carrière, met een beginnende traan in het oog. Ondertussen vieren de Spanjaarden hun winst uitzinnig voor het eenvormige monster van een schreeuwend publiek. Maar op slechts één man richt de camera zich: Donald Trump. Het wordt stil in het stadion als hij zijn hand opheft. We wachten op de duim. Gaat-ie omhoog of omlaag? Mogen de Argentijnen leven of moeten ze sterven?
Op televisie had men het druk met voorspellen van de WK-finale. Van de wedstrijd uiteraard: Spanje tegen Messi en tien goedbetaalde huurmoordenaars. Maar ook van het „ongekend Amerikaanse sausje” eroverheen, aldus Eddy Zoey bij RTL Boulevard. Een halftimeshow, de kapitalistische knieval van de drinkpauzes/reclameblokken, en de klopgeest die Donald Trump heet.
De avond was een historisch curiosum, al kwam mijn voorspelling niet uit. Tijd om de balans op te maken dus. Wat waren de voor- en nadelen van een wereldbekeravond naar Amerikaans model?
Te beginnen met een voordeel: de halftimeshow. Niet per se omdat die goed was, maar wel aanstekelijk bevreemdend. Met vaart en willekeur werden Madonna, The Muppets, BTS, Justin Bieber, Shakira en Coldplay aaneengeregen – is dit wat er in het hoofd van een TikTok-verslaafd kind gebeurt als je het te veel suiker geeft? Voetbalmascotte Shakira deed waarvoor je haar belt: vormrijk dansen en zingen. En Bieber maakte het zowaar eventjes intiem, toen de camera hem van dichtbij volgde door een schreeuwend stadion.
De show eindigde met iets wat alleen Amerikanen inspirerend vinden: kinderen die half vals zingen dat ze geloven in de liefde. Maar mij hadden ze. Liever dit dan in de rust kijken naar Pierre van Hooijdonk die het allemaal niks vindt. Onbetaalbaar was ook de overgang van de uitzinnige show naar de totale vreugdeloosheid bij Studio Voetbal, waar de analisten met hun armen over elkaar afwachtten tot de wedstrijd weer begon.
Dan een nadeel: Amerikaans spierballenvertoon. Voorafgaand aan de wedstrijd zong Jennifer Hudson in vrijheidsbeeldpose het Amerikaans volkslied; elk woord werd traditiegetrouw opgerekt in zoveel mogelijk lettergrepen. Even daarvoor arriveerde Donald Trump met een eskader helikopters. En even daarna vlogen er vier gevechtsvliegtuigen over het stadion. Het imago van het WK als ‘brood en spelen’, waarmee controversiële landen hun wereldmacht kunnen laten zien, wordt er zo niet minder op.
Een voordeel: ringomroepers Michael ‘Let’s get ready to rumble’ Buffer en zijn halfbroer Bruce ‘It’s time!’ Buffer kondigden de twee teams aan alsof het ringvechters waren. Wat voor een van de teams niet eens zo ontoepasselijk leek.
Een nadeel: de wereldbeker werd het veld opgedragen in een Louis Vuitton-koffer. Een voordeel: filmster Tom Cruise speechte met heroïsche muziek op de achtergrond over voetbal en vriendschap. Een nadeel: Tom Cruise werd níét in een Louis Vuitton-koffertje het veld opgedragen.
Het grootste nadeel was Donald Trump. Hij overschaduwde de WK-finale, vooral vooraf. Eerder had hij de Spanjaarden (álle Spanjaarden) „hopeloze, slechte mensen” genoemd. Wat als hij hun de wereldbeker zou moeten overhandigen?
Zou hij de wereldbeker zelf mee naar huis nemen, zoals Eddy Zoey speculeerde? Of er zijn eigen moment van maken, zoals Amerika-kenner Michiel Vos dacht. „‘Zie je wel, dit is mijn World Cup, mijn prestatie, grootste sport ter wereld, bla bla bla’”, imiteerde hij. „Dat is helemaal Trump. Hij begrijpt sport wat dat betreft heel goed.”
In spaarzame shots zag Trump er naast Infantino vooral verveeld uit in zijn skybox. Toen de twee – gezamenlijk, broederschap – opkwamen om de beker uit te reiken klonk er een fluitconcert. „Ja, houd je gezicht maar in de plooi”, zei NOS-commentator Jeroen Grueter, altijd onpartijdig.
Toch zegende Trump alle spelers met een medaille en een: „Good job!”, of ze nu hadden gewonnen of verloren, gespeeld of niet. Daarna passeerde hij langzaam de feestvierende Spanjaarden, alsof hij verwachtte dat iemand hem zou terugroepen voor een foto. In de dwarrelende confetti stapte hij met Infantino’s hand op de rug het podium af. Zelfs afdruipend trok hij de camera.
Twee teams vochten, maar wie ging er met de hoofdprijs vandoor? De kijker? Of was het toch de toekomstige historicus, die met deze finale een uniek tijdsdocument heeft om te analyseren? Een finale in een tijd van toenemende internationale spanningen en cultureel verval in de Verenigde Staten. Over vier jaar weer een halftimeshow?
Source: NRC — This article was automatically imported from the source. Read full article at original source →
