Gracie Abrams blijft op het stijlvolle ‘Daughter from Hell’ zoeken naar een eigen geluid

Hoeveel tijd heb ik nog in de spotlights? Net als veel andere artiesten met een sterrenstatus denkt ook Gracie Abrams (26) na over de duurzaamheid van haar carrière. Op het nummer ‘Look At My Life’, een hoogtepunt op haar derde album, stipt ze haar onzekerheid aan in de openingszin: „How long have I got in the hot light ’til the shine rusts?” Je snapt haar gevoelens: in de slipstream van Taylor Swift zijn allerlei acts opgekomen die net als Abrams zingen over gebroken harten, onzekerheden en gevoelens van algemeen ongemak, van Olivia Rodrigo tot Phoebe Bridgers en van Lorde tot Clairo.

Ieder moment kan er weer een nieuwe sensatie ontstaan, vertelde de Amerikaanse singer-songwriter in een interview bij tv-zender CBS. Zelf viel ze voor het eerst op in de coronatijd met fluisterpopliedjes die ze in haar slaapkamer zong waarvan ze video’s online plaatste. Daarna ging het snel: ze deed voorprogramma’s voor Swift en Rodrigo en bracht twee succesvolle albums uit.

Alles wijst erop dat ook haar derde plaat een hit wordt. Met Daughter from Hell gebruikt ze op vrij effectieve wijze de formule waarmee ze doorbrak: mooie, gevoelige songs vol sombere gedachtes. Het album is wederom gemaakt met Aaron Dessner, bandlid van de stemmige band The National en iemand die als producer ook werkte met Swift, Ed Sheeran en Mumford and Sons.

De plaat opent sterk met de single ‘Hit The Wall’, een urgent klinkend popnummer dat lijkt te gaan over het einde van een relatie. Met ‘Death Wish’ blijft ze bij vergelijkbare thematiek en haalt ze er een mes bij: „How long will you give me/ ‘Til you twist the knife with a smile while you kill me?”

Net als veel van haar andere werk doet het erg denken aan Folklore, het album waarop Taylor Swift voor het eerst met Dessner samenwerkte. Zelfs de hoge stem van indieveteraan Bon Iver is te horen, net zoals op Folklore. Op ‘Sober’ doet Abrams bijna een imitatie van zangeres Phoebe Bridgers, een van haar andere muzikale heldinnen. De emotionele kracht die Bridgers vaak in haar nummers brengt, mist hier echter.

Het album blijft daarna veelal hangen in balladmodus, met folky liedjes waar af en toe subtiele elektronica overheen gestrooid wordt. Nergens wordt het slecht, maar iets te vaak dreigen de songs naar de achtergrond te zweven. Perfect voor koffiehuisplaylists dus. Veel van haar collega’s, inclusief beste vriendin Audrey Hobert, weten meer eigenzinnigheid in hun werk te brengen. De liedjes van Abrams missen nog vaak een eigen originele smoel.

Een fijne uitzondering is ‘Minibar’, een nummer dat ze niet geheel toevallig samen schreef met Hobert. Hier omarmt Abrams met humor het ongemak dat ze voelt op een feestje. Zouden mensen doorhebben dat ze high is? Of weet ze het te verbergen? „I’m always subtle when I’m causing trouble”, zingt ze. Op het volgende nummer duikt ze weer in haar onzekerheid en vraagt ze aan iemand of die persoon haar kan vertellen dat ze geen mislukking is. Ze schreef het samen met haar vriend, acteur Paul Mescal.

Paul Mescal en Gracie Abrams op het Oscarfeest van Vanity Fair.

Rauwer klinkt het titelnummer, een kale productie waarin een snerpende elektrische gitaar de belangrijkste begeleiding vormt. Het klinkt als een ballad die uit de koker van een alternatieve rocker zou kunnen komen, gezongen met veel emotie in de stem. Het is een eerbetoon aan haar moeder, die om moest zien te gaan met een bijzonder lastige dochter. „Daughter from hell, but I came around. I’ll try to become you now”, zegt ze tegen haar moeder, producent Katie McGrath.

Dat Abrams zo naar haar familiebanden verwijst, is een opvallende zet. Ze is namelijk ook de dochter van de succesvolle filmmaker J.J. Abrams (Twee Star Wars-films en Lost). Ze zou de ultieme nepobaby zijn, iemand die haar succes te danken heeft aan haar invloedrijke ouders. Haar achtergrond is terecht onderdeel van het gesprek, vertelde ze tegen The New York Times: „Als mensen me erop wijzen, dan snap ik dat heel goed”, zei ze daar. „Ik had een vangnet waardoor ik kon experimenteren, me kon concentreren en de tijd kreeg om te doen wat ik zo graag deed. Ik hoefde me geen zorgen te maken over mijn financiën.”

En, zo vertelde ze, dankzij haar ouders leerde ze al vroeg over de werkwijzen en de wegen in de entertainmentwereld. Haar volgende stap is misschien dan ook geen grote verrassing: Gracie Abrams gaat acteren. Haar eerste grote rol heeft ze in Please, de nieuwe film van Halina Reijn.

Source: NRC — This article was automatically imported from the source. Read full article at original source →