The Rolling Stones, Olivia Rodrigo en Madonna: dit is de beste muziek van dit moment

Relatief kort na hun vorige album zijn de Stones terug met nieuw werk. Foreign Tongues klinkt vertrouwd en toch fris. Neem het funky ‘Jealous Lover’, een popnummer waarop zanger Mick Jagger zijn reputatie als meest kwieke tachtiger op aarde eer aandoet. Ook nummers als ‘Ringing Hollow’, ‘Some of Us’ en ‘In the Stars’ maken indruk. De boodschap van de band: we zijn misschien oud, maar nog niet klaar om met pensioen te gaan.

Liefde doet gekke dingen met mensen. Olivia Rodrigo kan erover meepraten. Op haar derde album zingt de 23-jarige popartiest over een gedoemde liefdesrelatie. Het is haar beste en meest gevarieerde album tot nu toe. De mooie gastrol van Robert Smith van The Cure is de kers op de taart.

Voor de opvolger van Confessions on a Dance Floor (2005) werkt Madonna opnieuw samen met Stuart Price, de producer achter dat iconische album en musical director van haar recente tournee. Na wat inconsistenter werk de afgelopen jaren is deze plaat leuker dan verwacht, ondanks de glimmende lagen autotune. Natuurlijk zijn er de opgepompte dancevocalen, strakke beats en semi-spirituele slogans, maar het geheel is opvallend coherent uitgewerkt binnen één clubgericht universum – een dj-set.

Mezzosopraan Anne-Sofie von Otter leidt ons zachtmoedig maar helder door het labyrint van de jaren twintig in Duitsland, met zestien poëtische parels waarin zich onder de oppervlakte van de woorden mooie filosofische levenslessen ontvouwen. De musici treden de wrange werkelijkheid tegemoet met onblusbare levenslust.

Glanzend, luchtig, bijna glossy, zo presenteert zanger-gitarist-songschrijver Mauro Pawlowski zich op zijn nieuwe soloalbum. De Belgische Pawlowski, tot voor kort ook bekend als gitarist van dEUS, maakte een collectie liedjes met een hoge inzet. Hij zingt in het ene lied over ‘het mysterie van het leven’ en concludeert in een ander nummer ‘It’s a wonderful life’. Het is opvallend hoeveel gewicht de woorden krijgen als je de context kent. Pawlowski (55) maakte dit album nadat hij de diagnose alzheimer kreeg. Zijn slogan: ‘We zullen doorgaan’.

Paul McCartney kijkt al jaren achterom, maar zelden klonk dat zo samenhangend als op The Boys of Dungeon Lane. Een ontroerende plaat vol jeugdherinneringen die hoorbaar met veel liefde is gemaakt. Geen haastwerk of plichtmatig vervolg, maar het resultaat van een geïnspireerd schrijf- en opnameproces met producer Andrew Watt. Watt geeft McCartney vleugels in rock en folk. Een onvaste stem, af en toe echt wel iel, maar prettig toch. Vooral klinkt McCartney als iemand die niets meer hoeft te bewijzen en juist daardoor ruimte vindt.

De Ghanees-Australische Genesis Owusu rakelt op zijn derde album alle populaire stijlen van de afgelopen decennia op: punk, gabber, rap, ijle elektronica. Per nummer doet hij iets anders. Hij kan klinken als de voorman van een Britse punkband, met joviaal accent en stotterende gitaar. Songs als ‘The Worldwide Scourge’, ‘Stampede’ en ‘Death Cult Zombie’ zijn afwisselend, opwindend en vernieuwend. 

Wie toe is aan een tegenwicht tegen de strakgetrokken, digitaal gemanipuleerde popmuziek van tegenwoordig is bij Kevin Morby in goede handen. Op Little Wide Open houdt hij zich vastberaden aan het instrumentarium en de stijl van voorbeelden als Bob Dylan en The Velvet Underground. Bij nadere beluistering blijkt hij ook verder te kijken dan het grote akoestische songboek van de Amerikaanse troubadours. Geheim wapen is producer Aaron Dessner die hier – na zijn werk met onder meer Taylor Swift – heel gedetailleerd de nummers inkleurde. 

Het vijfde album van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Aldous Harding neemt allerlei ongrijpbare afslagen. Zo lijkt opener ‘I Ate The Most’ te gaan over een negenjarig meisje dat de Narnia-boeken leest en van haar moeder houdt. Maar het wordt zo monotoon over de loom cirkelende begeleiding verteld, dat de aandacht vooral wordt getrokken door de eetstoornis die door al die gezellige beelden heen sijpelt. Eerst indirect, daarna heel direct. Indrukwekkend.

Repertoire met flair, een nieuw eigen geluid en een provocerende maar afgewogen boodschap – zangeres Merol heeft haar tanden gezet in haar leven en dat van vele andere vrouwen. Ze koos het moment om bijna alle aspecten van het vrouw-zijn op Leve de Feeks, haar derde album, vrijmoedig aan te snijden. De good time girl van weleer, in 2018 bekend geworden met het enthousiast ontvangen ‘Lekker met de meiden’, heeft zich ontwikkeld tot een helleveeg met scherpe nagels.

Source: NRC — This article was automatically imported from the source. Read full article at original source →