OnlyFans, undercoveragenten en geteisterde zielen: dit zijn de beste podcasts van dit moment

In 1962 werd aan het Surinameplein in Amsterdam een nieuw flatgebouw opgeleverd: De Klokkenhof. Het was een prestigieus complex: een van de eerste hoge gebouwen van Amsterdam, speciaal gebouwd voor ongehuwde, werkende vrouwen. Meer dan zestig jaar later raakt journalist Pietro Tramontin gefascineerd door deze flat, die inmiddels door een veel diversere groep bewoond wordt – waaronder een groot aantal krakers dat veel onrust veroorzaakt.  Tramontin en podcastmaker Annet Röst spreken met (voormalig) bewoners om erachter te komen hoe het zo ver heeft kunnen komen, maar ze weten deze verhalen ook te vervlechten met de geschiedenis van volkshuisvesting en woningkraak in Amsterdam – en de huidige woningnood. (IS)

In de derde aflevering van OnlyFantasy wordt online platform OnlyFans beschreven als het nieuwe Hollywood: een plek die jonge vrouwen trekt in de hoop op een doorbraak en een leven vol geld en roem. Podcastmaker Leon Neyfakh (Slow Burn) en schrijver, comedian en OnlyFans-creator Gracie Canaan laten in deze serie zien dat die beschrijving accuraat is. Met het plaatsen van seksuele content voor betalende ‘fans’ of het onderhouden van persoonlijke contacten, zijn duizenden euro’s te verdienen. En niet te vergeten: een kans op onafhankelijkheid.Helaas gaan Neyfakh en Canaan niet in op de bedrijfsstructuur en het verdienmodel van het platform. Toch biedt deze podcast een fascinerende luisterervaring van een subcultuur die eigenlijk al mainstream geworden is. (JG)

Hoe red je een mogelijk onschuldig man binnen vier maanden van death row? Dat is de vraag waarmee Maurice Chammah het nieuwste seizoen van de gerenommeerde podcastserie Serial ingaat. Hij volgt het advocatenteam van David Wood, een man die al dertig jaar vastzit voor verkrachting en moord op meerdere vrouwen in El Paso. In vijf afleveringen toont Serial hoe de doodstraf in de Verenigde Staten bijna vijftig jaar na de invoering van een zogenaamd verbeterde wet nog altijd niet waterdicht, en arbitrair is. En dus levensgevaarlijk. Chammah spreekt een vrouw die door Wood verkracht is, een moeder van een vermeend slachtoffer, de detective die Wood destijds heeft gerechercheerd en ten slotte (een uiterst onsympathieke) David Wood zelf. (GA)

Schrijver, filosoof en jurist Lieselot Mariën en podcastmaker Wederik De Backer wisten (voormalig) undercoveragenten en een target zover te krijgen om acteurs te regisseren, terwijl zij een scène uit hun leven naspelen. Voor de luisteraar is het geen gemakkelijk format: het vraagt aardig wat concentratie om te schipperen tussen de verschillende verhaallagen en stemmen. In de ene aflevering wordt de impact van de functie – en de drijfkracht of volharding die nodig is om zo’n zware taak uit te voeren – dan ook duidelijker dan in de andere. Maar er zijn afleveringen waarin álles samenvalt: het prachtige sounddesign van De Backer, sterke acteerprestaties die je meevoeren naar een bloedstollend moment. En een undercoveragent, iemand die zelden over gevoelens of specifieke zaken praat maar nu, geconfronteerd met zijn eigen gedragingen, plots in detail beschrijft wat het kost om zo’n uitdagende functie te vervullen – soms jarenlang. Op die momenten is ALPHA een fascinerende en meeslepende ervaring. En een podcast met verhalen die al even uniek zijn als de vorm waarin deze tot je komen. (JG)

Dichter Jotie T’ Hooft (1956 – 1977) werd een mythe in Vlaanderen door zijn bezwerende poëzie, maar óók door zijn zelfgekozen dood. Dit jaar zou hij zeventig zijn geworden. In het tweeluik Joootie zoeken podcastmakers Hanna Mensink, Winter de Cock en Robbe Embrechts de mens achter de mythe: via de straten van zijn geboortestad, in het archief en via de stem van zijn weduwe Ingrid. Ook als je het werk van Jotie niet kent of poëzie maar niks vindt, raakt dit verhaal. Zijn leven vertoont thema’s die nog altijd actueel zijn: de onzekerheid van een toekomst, verslaving, het verlies van iemand aan zelfdoding. In sterk geschreven voice-overs nemen de makers je mee in een ritmische vertelling die op zichzelf al aanvoelt als poëzie. (DW)

Family Lore is een achteroverleunserie die je naar gebieden brengt waarvan je niet wist dat je interesse er lag. De grote inspiratiebron van presentator John Meacham is het familieverhaal. Zo’n vertelling die al generatieslang rondzweeft en waarvan niemand weet in hoeverre deze op waarheid gebaseerd is. Meacham weet waar hij het verhaal moet beginnen om minstens één plotwist te laten ontstaan, en in zijn voice-overs deelt hij kleurrijke details. Dramatische saga’s, zoals een bloederige negentiende eeuwse familieruzie met gevolgen tot in het heden, wisselt hij af met verrassende inkijkjes: het had maar weinig gescheeld of snowboarden had ‘snurfen’ geheten, en de wereldberoemde beeltenis van Rosie the Riveter leidde zelfs historici om de tuin. (JG) 

De audiokwaliteit van de voice-overs is totaal onvolkomen en de muziek (een soort stock-nummers uit een algemene database) voegt zowel sferisch als qua timing niets toe aan het verhaal. Toch is Passenger Seat, een podcast gemaakt door freelance journalist Tom Joudrey, een genot om naar te luisteren. Jennifer, een gepensioneerde advocaat die in een klein dorp in Ohio woont, wordt tijdens een wandeling met haar hond gedwongen om in een auto te stappen. Joudrey spreekt haar meermaals in de jaren na het voorval om haar beweegredenen te begrijpen, en weet ook haar kidnapper voor zijn microfoon te krijgen om zíjn motivaties te doorgronden. Want waarom deed Jennifer, die zoveel mogelijkheden had om te ontsnappen, steeds maar geen poging om te vluchten? En wat bewoog de kidnapper om die avond een willekeurige oudere vrouw mee te nemen?Joudrey creëert een spiegelbeeld van een dader en een slachtoffer, twee geteisterde zielen die elkaar treffen in één levensveranderende nacht. Het is een verhaal over toeval en de illusie van controle. Over hoe mensen getekend worden door het leven en hoe die littekens bepalen hoe je handelt. (JG)

Source: NRC — This article was automatically imported from the source. Read full article at original source →