De kat van de overburen en ik hebben een meningsverschil. Beter gezegd: wij hebben meningsverschillen, in overweldigend meervoud. Mowgli en ik zijn het over meer dingen niet dan wel eens en dat maakt het moeilijk, bijna onmogelijk om ons conflict beknopt samen te vatten.
Toch voel ik me genoodzaakt een poging te wagen, hier, voor ieders ogen, want ik vermoed dat hij intussen de hele buurt bewerkt en ik weet precies hoe onschuldig dat addergebroed zich dan voordoet. Dan is het weer van „miew miew” in plaats van „fft fft”. De schoft heeft twee gezichten. Trap er niet in: hier is míjn kant van het verhaal.
Het eerste meningsverschil vond plaats voor mijn deur. Mowgli vond het toelaatbaar om daar tot laat in de avond nijdig te miauwen, en ik vind het getuigen van goed buurschap om na een zeker tijdstip je mond dan wel bek te houden. Ik opende mijn deur om dat op kalme toon aan Mowgli uit te leggen, waarop hij mijn woning binnenwandelde en welgemeend begon te blazen.
Dit vond ik vrij onbeschoft, maar ook overkomelijk. We hebben allemaal weleens een slecht humeur.
Het slechte humeur van de kat van de overburen bleek echter permanent en uitsluitend op mij gericht. Naast geluidsoverlast en intimidatie voegde Mowgli bovendien een nieuw vergrijp toe aan zijn lijst van wangedrag: hij begon twee keer per week tegen mijn deur te plassen, liefst midden in de nacht, zodat ik wakker werd met de geur van kattenpis.
Ons tweede meningsverschil: mijns inziens hoor je die dingen gewoon te doen in een toilet of kattenbak.
De echte escalatie volgde twee weken geleden. Toen tuigden bouwvakkers metalen stellages op rond alle gebouwen in de buurt om vaaggeformuleerde vormen van onderhoud te verrichten. De stellages staan vlak voor al mijn ramen, en Mowgli sindsdien ook. Hij tijgert van mijn woon- naar mijn slaapkamerraam en weer terug en begint daar het liefst mee om half vijf ’s ochtends. Dan krijst hij verwensingen naar míjn kat, die hier wóónt, en probeert hij mij dwars door het raam heen in elkaar te slaan. Ik zie moordlust in zijn ogen.
Ons derde meningsverschil: ik vind dat ik mag leven. De kat van de overburen vindt van niet.
En nu weet ik al wat je tegen je telefoon of ochtendkrantje mompelt: „Goh, die vrouw slaapt duidelijk te weinig, hoe betrouwbaar is haar perspectief nog?” Pas op: dit is exact wat Mowgli wil. Dat je mijn realiteitszin betwijfelt. Maar het slaapgebrek heeft me juist veel wakkerder gemaakt, dus mijn perspectief is erg betrouwbaar, misschien zelfs betrouwbaarder dan ooit tevoren. Dat heb ik ook tegen Mowgli gezegd, en hierover verschilden wij opnieuw van mening.
We voerden dit gesprek op een onchristelijk tijdstip dat ik niet nader wil specificeren. Ik stond aan de ene kant van het raam en hij aan de andere en terwijl ik hem toesprak, keek hij me aan alsof ik gek was. Ík. Terwijl híj in het holst van de nacht tegen deuren plast.
Toen heb ik mijn middelvinger opgestoken naar de kat van de overburen. Hij gaf geen sjoege. Eigenlijk heb ik al verloren.
Source: NRC — This article was automatically imported from the source. Read full article at original source →
