Trump zegt dat hij niets te maken wil hebben met het ‘linkse’ Spanje. Dat wordt ingewikkeld als dat land zondag het WK wint

Er is een reële kans dat de Amerikaanse president Donald Trump zondag gedwongen wordt om terug te komen op zijn woorden. „Ik wil niets te maken hebben met Spanje”, zei hij eerder deze maand op de NAVO-top in de Turkse hoofdstad Ankara. Dat is moeilijk vol te houden als je de wereldbeker moet overhandigen aan het Spaanse voetbalteam. 

Hoewel Trump zich het hele toernooi nog niet op de tribune heeft laten zien, maakte de FIFA eerder al bekend dat de president een prominente rol zal spelen bij de slotceremonie. Hij zal de beker hoogstpersoonlijk in de handen van de winnende aanvoerder drukken – uitzonderlijk, meestal pakt de aanvoerder de trofee zelf van de sokkel. Het enige dat Spanje hoeft te doen om dit ongemakkelijke moment te verwezenlijken, is zondag in de finale Argentinië verslaan. 

De spanningen tussen Trump en het Spanje van de socialistische premier Pedro Sánchez begonnen al ver voor dit WK. Dat Trump en Sánchez een andere politieke ideologie aanhangen, anders politiek bedrijven en anders kijken naar internationale politiek, was vanaf het begin duidelijk. Als hoofd van een van de weinige linkse regeringen in Europa staat Sánchez ver af van Trumps MAGA-agenda.  

De eerste directe confrontatie vond vorige zomer plaats tijdens de NAVO-top in Den Haag. Sánchez was daar de enige regeringsleider die weerstand bood aan het verhogen van de NAVO-norm van 2 naar 5 procent van het bruto binnenlands product. „Onredelijk en contraproductief”, noemde de Spaanse premier de verhoging in een brief. Trump reageerde als door een wesp gestoken. „Jullie zijn het enige land dat niet betaalt. Ik snap niet wat jullie probleem is”, zei hij in Den Haag tegen Spaanse journalisten. „We gaan Spanje twee keer zoveel laten betalen. En ik meen dit serieus.” 

Sánchez hield voet bij stuk, gesterkt door de steun van een groot deel van de Spanjaarden. „Ook van mensen die niet op hem hebben gestemd”, zegt Mariano Aguirre, als politiek analist verbonden aan denktank CIDOB in Barcelona en Chatham House in Londen. „Premier Sánchez heeft heel goed begrepen dat mensen kritiek hebben op het feit dat Trump zich met het binnenlands beleid bemoeit.”

Ondertussen groeide ook de spanning over de oorlog in Gaza. Met een relatief vroege erkenning van Palestina als staat – een jaar voor andere Europese landen – vertolkt Sánchez misschien wel het stevigste pro-Gazaanse geluid binnen Europa, terwijl Trump de Israëlische premier blijft steunen. Sánchez aarzelde ook niet om Trumps ‘Rivièra-plan’, dat het gedwongen vertrek van Gazanen bevatte, openlijk te bekritiseren. „Immoreel”, noemde Sánchez het. 

Ook hier komt sport om de hoek kijken. Vorig najaar werd de Ronde van Spanje, de Vuelta, herhaaldelijk verstoord door pro-Palestijnse demonstranten. Sánchez zei daarna „trots” te zijn op de demonstranten, tot grote woede van Israël. Toen stervoetballer Lamine Yamal na de overwinning van FC Barcelona in de Spaanse competitie in mei met een Palestijnse vlag zwaaide bovenop de spelersbus, gebruikte Sánchez opnieuw het woord trots. Israël sprak juist van „het aanzetten tot haat”. 

Lamine Yamal van FC Barcelona houdt een Palestijnse vlag vast bij de huldiging van zijn ploeg na het behalen van de Spaanse landstitel, in mei.

Maar de Spaanse premier werd Trump pas echt een doorn in het oog toen hij de Amerikaanse aanvallen op Iran veroordeelde en de Verenigde Staten niet toestond de twee militaire bases in het zuiden van Spanje te gebruiken voor deze oorlog. Sánchez noemde het geweld „een ramp”. „Ons standpunt laat zich in vier woorden samenvatten: nee tegen de oorlog”, zei hij. Met die woorden, no a la guerra, refereerde hij aan de leus die Spanjaarden in 2003 op straat scandeerden om duidelijk te maken dat ze het niet eens waren met de inval in Irak, geleid door de VS en het Verenigd Koninkrijk.

Trump reageerde op zijn Trumps, met een oproep tot een handelsembargo, maar Sánchez weet ook dat dat lastig is omdat Spanje onderdeel uitmaakt van de interne Europese markt. „Bovendien zijn de meeste mensen in Spanje tegen de oorlog”, zegt analist Aguirre. „Ze hebben nare herinneringen aan de oorlogen die de VS voerden, bijvoorbeeld in Cuba.” 

Wel nuanceert hij de impact van deze confrontaties. „Het feit dat de Spaanse regering de Amerikaanse luchtmacht geen toestemming heeft gegeven om de bases te gebruiken om Iran te bombarderen, is slechts een klein onderdeel van de betrekkingen met de VS, en die zijn lang niet zo dramatisch als Trump ze doet voorkomen.”

De gecompliceerde relatie tussen Spanje en de VS is overigens niet de enige spanning op dit WK. Hoewel de FIFA politieke uitingen heeft verboden, poseerden meerdere Argentijnse spelers woensdagavond na de winst op Engeland met een vlag waarop stond „Las Malvinas Son Argentinas”, Spaans voor: „De Falklandeilanden zijn Argentijns.” In 1982 vochten de twee landen een oorlog uit over de eilandengroep voor de kust van Argentinië. 

Ook tussen Argentinië en Spanje botert het niet geweldig sinds de Argentijnse president Javier Milei de Spaanse premiersvrouw twee jaar geleden „corrupt” noemde. Spanje trok daarna zijn ambassadeur terug, een paar maanden later werd de diplomatieke relatie hersteld. Milei kan het dan wel weer goed vinden met Trump: vorig jaar kreeg hij 20 miljard dollar steun uit de VS.

Ondanks alle negatieve uitlatingen van Trump over Spanje – met „wasted cause” (verloren zaak) en „verschrikkelijke bondgenoot” in Ankara als het meest recente dieptepunt – twijfelt Aguirre er niet aan dat Trump de beker zondag gewoon zal overhandigen als het Spaanse elftal zondag wint. En daarna zal de Amerikaanse president Sánchez waarschijnlijk gewoon blijven bekritiseren, zegt Aguirre. „Het is belangrijk om te onthouden dat Trump een hekel heeft aan linkse regeringen in Europa, waar hij de MAGA-ideologie wil verspreiden. Sánchez staat daarbij in de weg.”

Source: NRC — This article was automatically imported from the source. Read full article at original source →