Voor wie het nieuws over transgenderzorg de afgelopen jaren heeft gevolgd, kan het geen verrassing zijn geweest dat columnist Rosanne Hertzberger in NRC op 2 juli over dit onderwerp schreef. Hertzberger kwam in 2023 in de Tweede Kamer voor het NSC van Pieter Omtzigt, een partij die van harte meedeed aan zo ongeveer elke golf van kritiek op trans personen. Het lag in de lijn der verwachting dat Hertzberger als woordvoerder medische ethiek namens die partij van alles over transgenderzorg te zeggen zou hebben. Dat gebeurde: Hertzberger verzocht de regering in 2024 onderzoek te laten doen naar de transgenderzorg voor jongeren, die plaatsvindt volgens het ‘Dutch protocol’.
Hierna verzocht de minister voor Medische Zorg Pia Dijkstra aan de Gezondheidsraad om een advies uit te brengen. Hertzberger had overigens meer verzoeken: ze vroeg de regering ook gegevens te verzamelen om inzicht te krijgen in het aantal diagnoses en behandelingen uitgesplitst per jaar, leeftijd en geboortegeslacht. Dit register zou vervolgens moeten worden gedeeld met de Tweede Kamer. Dijkstra ontraadde de motie; er werd niet over gestemd.
De Gezondheidsraad kwam 30 juni met zijn langverwacht rapport. De wetenschappelijke basis voor genderzorg wordt daarin als wankel beoordeeld, maar de zorg wordt zinnig bevonden. De resultaten zijn op fysiek gebied zoals beoogd, op mentaal vlak zijn er signalen die op goede resultaten wijzen. Hoewel meer onderzoek gewenst is naar diverse langetermijneffecten, is er volgens de Gezondheidsraad geen reden de als zorgvuldig beoordeelde transgenderzorg niet aan te bieden.
Wie de column leest komt bar weinig te weten over wat de Gezondheidsraad nu precies heeft geadviseerd, maar krijgt wel een indruk van Hertzbergers houding tegenover trans personen. Ze spreekt de functie van de behandeling met puberteitsremmers als ‘pauzeknop’ tegen door te schrijven dat 98 procent van de jongeren daarna doorgaat met een hormoonbehandeling. Ze baseert zich hierbij op een onderzoek uit 2022, en hoewel de onderzoekers dit resultaat zagen als geruststellend – veel jongeren hebben zich immers niet bedacht – presenteert Hertzberger het als iets verontrustends.
Hertzberger schrijft dat jongeren die verdergaan met het medisch traject later „gevolgen” zullen ondervinden voor hun „toekomstige gezinsleven en seksueel functioneren”. Pardon? Wat voor problemen worden er op die gebieden veroorzaakt en op welke manier hebben die te maken met veronderstelde problemen in de zorg? Wie de cijfers kent weet dat onderzoek uitwijst dat de seksuele tevredenheid van trans personen vergelijkbaar is met de algemene bevolking. Volgens de Gezondheidsraad maakt het niet uit of minderjarigen puberteitsremmers hebben gekregen. En de gevolgen voor „het toekomstig gezinsleven”? Waar gaat dat over? De bewering dat dit allemaal afhangt van het zelfbeeld dat een veertienjarige heeft is niet vol te houden. Daarnaast stelt Hertzberger dat deze jongeren als volwassenen overgaan tot „chirurgische verbouwing”, maar er zijn genoeg trans personen die daar niet voor kiezen.
Hertzberger noemt de landen die door critici van transgenderzorg voor jongeren praktisch altijd worden genoemd: het Verenigd Koninkrijk, Zweden en Finland. Hoewel deze landen hun beleid hebben aangepast, verschillen zowel beleid als praktijk in die landen enorm. In het Verenigd Koninkrijk hebben politici de zorg praktisch verboden na de zogeheten Cass Review, het verslag van onafhankelijk onderzoek onder leiding van de Britse kinderarts Hilary Cass, die de onderbouwing van de behandelingen als zwak beoordeelde. Internationale medische organisaties hebben aanzienlijke kritiek op dit verslag. De zorg in Zweden is restrictief, maar artsen schrijven nog wel behandelingen voor. De richtlijnen in Finland zijn inderdaad extreem streng. Die raden vooraf een behandeling aan die door onderzoekers en belangenorganisaties beschouwd wordt als ‘pseudowetenschappelijke conversiebehandeling’, die de patiënt in de eerste plaats op andere gedachten probeert te brengen.
In België, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Oostenrijk en Zwitserland spreken onderzoekers en instanties zich juist uit als voorstander van transgenderzorg, inclusief puberteitsremmers en boven een bepaalde leeftijd hormonen. Daar wordt de zorg nog gewoon geleverd. Ook andere landen, zoals Denemarken, bieden transgenderzorg nog aan. En de Verenigde Staten en Nieuw-Zeeland, die de zorg hebben verboden, deden dat expliciet tegen de bezwaren in van trans personen, experts en beroepsorganisaties.
Terwijl wat we wél weten wijst op positieve effecten, willen tegenstanders volledig van de beschikbare zorg af. Hertzberger maakt daarbij een karikatuur van de Nederlandse situatie, alsof artsen hier aanspraak maken op een aan de Nederlandse praktijk inherente „unieke zorgvuldigheid” om te rechtvaardigen dat zorg wordt aangeboden terwijl „de rest van de wereld” iets anders doet.
Na het lezen van Hertzbergers column spookte het verbod op transgenderzorg van Republikeinen in de Amerikaanse staat Utah door mijn hoofd. In hun obsessieve vervolging van trans personen hebben de Amerikanen in tientallen staten zorg van hen afgepakt, zonder enige onderbouwing. Utah is een goed voorbeeld, omdat de Republikeinen transzorg voor minderjarigen daar in 2023 verboden, waarbij ze het departement van Volksgezondheid van de staat vroegen onderzoek naar de zorg te doen. Na ruim twee jaar onderzoek kwamen de onderzoekers tot de conclusie dat transgenderzorg voor minderjarigen lichamelijk veilig is en een positief effect heeft op hun mentale gezondheid. Sterker nog; de auteurs gaven aan dat zij geen enkele rechtvaardiging zagen voor beperkingen op de zorg.
De Republikeinen lieten binnen een paar dagen na het verschijnen van het onderzoek weten het verbod in stand te laten omdat „kinderen dit soort beslissingen niet horen te maken”. Oftewel: het ging nooit om het onderzoek of de aanbevelingen, de Republikeinen wilden alleen voor de vorm horen dat ze gelijk hebben. Voor deze mensen zal bewijs nooit voldoende zijn, elk onderzoek dat hen niet het gehoopte antwoord geeft is reden om vooral wantrouwend te blijven.
Source: NRC — This article was automatically imported from the source. Read full article at original source →
